Het is gewoon een feit - waar ik eigenlijk niet aan wil - dat het 's avonds al een stuk eerder donker begint te worden ...
Om kwart voor 10 is het gewoon zover dat je een lamp nodig hebt om iets te kunnen zien.
Vorige week had ik dus ruim voor die tijd de plantjes buiten water gegeven, het afval gescheiden opgeruimd en de rommeltjes op het terras weggehaald.
Tijd om naar binnen te gaan, ondanks dat zoonlief nog met een paar vrienden op de veranda zat te chillen en een biertje dronk ... Voor hen natuurlijk veel leuker als ouders daar niet bij zitten!
Toen ik even later de keukendeur weer open deed om nog iets uit de vriezer te halen (die staat tijdelijk onder de overkapping) voor de volgende dag, schrok ik me naar van een grote rode poes ...
Tenminste, dat dacht ik .. Maar even later zag ik dat het een hond was, niet zo'n hele grote maar wel een razendsnel en fel beestje ... Ik denk dat het een keeshond geweest is.
En ik zag iemand lopen in het weiland achter de boomgaard! Een man ..., hij klom over het hek en riep de hond ...
Ja ja, maar die hond kwam dus echt niet en ging als een razende de tuin door!
Onze poezen schrokken zich wezenloos, en het zijn al van die angsthazen ...
Dat vond hij prachtig, dus hij begon op ze te jagen ... Misschien was het wel een 'zij'...
Nu houd ik best van honden, maar ze moeten natuurlijk wel van m'n poezen af blijven!
Ik begon me er dus meteen mee te bemoeien en riep van alles naar die hond ...
Even later maakte ik kennis met z'n baas; een man die een aantal huizen verderop woont, zoals hij zelf vertelde. De hond was bij hem achter de sloot over gesprongen en had een haas achterna gezeten en te pakken gekregen ...
Nou, ik denk dat dit hondje dan wel meerdere slootjes over gesprongen moet zijn, en z'n baas ook!
De hond rende naar de voorkant en ging als een dolle te keer!
De poezen lagen plat op hun buik onder de beukhaag...
Intussen kwamen er meer mensen het weiland in lopen en probeerden ze de hond te vangen.
Op een gegeven moment rende hij weer naar achter en sjeesde zo regelrecht via de veranda onze garage in. De jongens hadden gelukkig meteen de tegenwoordigheid van geest om de de deur dicht te doen.
Robert is toen heel voorzichtig naar binnen gegaan en heeft de hond bij z'n halsband vast gehouden en bij z'n baas gebracht.
Ik denk dat hij hem ongeveer plat geknepen heeft en hoe hij hem thuis heeft gekregen is mij een raadsel. Ik was op dat moment al lang weer binnen.
We hebben de hond gelukkig niet meer gezien, maar de poezen hadden nog wel een paar dagen de schrik erin zitten!