Ik zie jou

Opnieuw lekker aan het kliederen geweest...

Ik werk graag op vierkant papier, ook hier weer met 30 bij 30 cm. Deze keer begon ik met een opzet van cirkels die soms half buiten het blad lopen en met de kleuren blauw en geel en diverse krijtjes.

Vaak vind ik inspiratie bij Rosie en ik houd van haar stijl! Dat is ook wel terug te zien...

In mijn plaatjesvoorraad kwam ik een heel geschikt kaartje tegen en ik had ook nog gedecoreerd papier dat ik een keertje met de gelliplate had gemaakt...

En ik scheurde daar wat stukjes van en gaf ze een plekje op de achtergrond van gekleurde cirkels.

Dat snippertje linksboven had meteen mijn aandacht; ik zag er ogen in... Dus dat werd meteen een accentje, zie hieronder...

De scheursels heb ik omlijnd met een zwarte marker en toen ben ik gaan doodles gaan maken met een dunne en dikke stift. Helaas vonden ze dat niet zo fijn op de ondergrond van krijt en ze hielden er dan ook spontaan mee op .. Gelukkig had ik ook nog zwarte kleurpotloden!

De brutale kater

Met enige regelmaat krijg ik de vraag of we Hein, die brutale kater uit de buurt, nog wel eens zien.
En omdat ik toch weer eens wilde bloggen over onze poezenbeesten, dacht ik het maar te combineren.

Tja, het is niet spannend om te vertellen... Maar we zien Hein (die dus Jochem blijkt te heten) zelden!
Overdag houdt hij zich schuil en slaapt hij in de paardenstal twee huizen verderop.
Een heel enkele keer zien we hem bij de buurvrouw onder een struik in de achtertuin zitten.
Zodra we hem daar zien, maken wij een 'sssjjjjj'  geluid en dan maakt hij dat hij weg komt.
Dat zouden we bij geen enkele andere poes doen, maar bij deze brutale rekel is het nodig om volstrekte duidelijkheid te verschaffen.

Onze Boofy is anders ook niet voor de poes...

Wat wij heel raar vinden, is dat bijna elke morgen de voerbakjes van onze poezen helemaal leeg zijn. En soms zit er echt HEEL veel in. Onze poezels zijn helemaal niet van die grote eters.
Overdag laten ze altijd restjes liggen...
Dus we vermoeden dat er een kat aan het mee- eten is, maar bewijs hebben we tot nu toe niet.

Wat ons wèl opvalt, is dat Spooky iedere avond in het gras of op het tafeltje in de boomgaard zit te wachten. Ik wilde daar eens een leuke foto van maken, maar op de één of andere manier lukt dat vanaf heden niet meer. Spook heeft mij meteen in de smiezen en staat dan op...

Begin september dacht ik toch echt dat Hein de benen had genomen toen ik dit las. Toen ik eens ging informeren wist ik het bijna zeker... Hein was gewoon lekker op vakantie naar Friesland. Geef hem eens ongelijk.. het is daar toch prachtig!
Heel vreemd dat het voer in de bakjes rond die tijd ook niet zo hard ging...
Maar dat is nu weer voorbij. Vannacht klonk er heftig kattengejank op de veranda, daar waren er een paar heel boos op elkaar!
DH zegt steeds dat ik 's nachts geen voer moet neerzetten. Misschien heeft hij toch wel gelijk. Maar onze poezen slapen overdag en zijn 's nachts veel buiten. Dat is toch de natuur van die beesten?
En laat mijn man nu vanavond die brutale kater weer gezien hebben in het weiland...
Ik ga vannacht goed opletten en als het moet... dan krijgt hij weer een plons!

Perplex

Vorige week stond ik buiten het tafellaken uit te kloppen toen de bestelbus van PostNL achter op het pad stopte. Ze brengen onze pakketjes altijd heerlijk achterom en leggen het gewoon op de tafel in de veranda neer...
Maar nu ik toch buiten was, pakte ik het natuurlijk aan. Ik dacht dat onze zoon weer eens wat had besteld... Groot was mijn verbazing toen ik mijn eigen naam zag staan op de doos!
Ik had de doos nog niet op tafel gezet, of ik hoorde iets ... 'Joehoe..., haal mij er eens uit...'
Hûh? Wat is dit? En ik had helemaal niets besteld...
Of? Nee, dat kan niet... Ik dacht even aan Sandra van Blauw ruitje: zij had mijn adres gevraagd omdat ze me iets wilde sturen. Een kaart of zo, dacht ik..
De doos was snel open en ik hoorde een meisjesstem 'Hallo... , mag ik er uit ... ik heb een lange reis gemaakt...'

Ik stond werkelijk perplex! Hoe kan dit nu gebeuren? Oh, daar word je toch echt verlegen van...
DH kan getuigen dat ik echt helemaal niet wist hoe ik het had....
Dit is helemaal te gek! Waar heb ik dat aan verdiend?

Maar natuurlijk mag jij mij bij wonen, lieve Noor. Ik was meteen dol op haar, wat een lieve pop!

Maar ooooooooo die Sandra... dit is toch echt te gek...

Ik heb haar meteen een mailtje gestuurd om te bedanken.

Sandra maakt graag Waldorfpoppen en ze kan er wat van hoor!

Noor heeft een prachtig gebreid jurkje aan, met ingebreide bloemetjes. En een bijpassend broekje en schoentjes. Ook haar haren heb ik eens goed bekeken, tjonge... dat is echt heel kunstig gedaan.

Zijn er hier nog meer poppen, vroeg Noor

Ja nou en of... kom maar mee naar boven, zei ik ...

Hallo, klonk het in koor... Tjonge, ze waren allemaal bij elkaar gaan zitten .. alsof ze op de foto moesten... Helaas is het hoofd van Mieke niet te zien. Enne... warempel, ik mis er een paar!

Maar die lieten zich ook horen, de acrobaten zaten hoog in de balken...

Noor keek eens rustig rond en zei niet veel. Ik schrok wel een beetje, want zou ze het misschien te druk vinden met al die poppen? En ze waren nu echt nog rustig... onder de indruk ...

Waar hangen jullie kleren? vroeg ze uiteindelijk.

En mag ik jullie jurken eens zien?

Oeps..., ik werd vuurrood. En helemaal toen het poppenkoor begon te roepen 'Elizabeth.....'

Tot mijn schaamte moet ik bekennen dat alles in een mandje en een schoenendoos zit gepropt. En er zat niks anders op om die even uit de kast te halen.

Noor zei niks, maar die stilte vond ik best naar.

Dus ik begon alles maar zo'n beetje op de tafel te leggen ...

Noor had veel aandacht voor alles wat op tafel kwam. En al snel waren de andere poppen heerlijk met haar in gesprek. En toen ben ik er maar zachtjes van tussen gegaan ...

Tafellaken van theedoeken

Een paar jaar geleden stuitte ik op een leuk idee in een oude Ariadne.
Je koopt een paar theedoeken, versiert ze met kruissteekjes op de hoeken en zet ze met de boerenhemdensteek aan elkaar...

Ik denk dat we nog niet eens op onze nieuwe stek hier woonden, toen ik er aan begon.
Gelukkig kocht ik destijds wel voldoende theedoeken ..., tien stuks...

Het heeft een hele tijd in de kast gelegen, maar in de zomermaanden heb ik het weer opgepakt en het was nog een flinke klus uiteindelijk...

Want nu we zo'n fijne tafel hebben voor buiten, wil ik graag een tafellaken hebben.

En dan zo af en toe de tafel netjes dekken met blauw serviesgoed ... Ik heb nog niet zo heel veel, maar de kringloopwinkel heeft een goede klant aan me.

Eigenlijk ben ik ook een muts hoor.. Want als we dan de tafel netjes hebben gedekt, roep ik weer 'niet morsen ..., die vlekken gaan er niet meer uit ...!'

Waarop mijn mannetjes elkaar vragend aankijken en de schouders ophalen... ja, waar is een tafellaken anders voor...?

Gebruiken jullie nog een tafellaken?

Hoofd omhoog

Het is weer kliedertijd...!
Ja, dat is iets wat komt en weer gaat. Altijd al zo geweest ook. Breien en haken doe ik het hele jaar door, maar tekenen, kaarten maken, schilderen of art journals maken met vlagen.

Misschien kwam het wel omdat ik m'n hobbyhoek op zolder drastisch heb aangepakt en opgeruimd. Ik kwam toen weer zoveel leuke dingen tegen en m'n verf- en stempelspulletjes verhuisden naar plastic boxen, zodat ik voortaan meteen alles kan overzien ...

Eerst even achtergrondje maken met rode en gele acrylverf en een rollertje, ... droog föhnen en de de volgende laag erop ...

Lichtroze wolken hier en daar en de ondergrond mag er nog een beetje doorheen piepen ...

De volgende fase is papier zoeken (de kleuren heb ik dan meestal al in m'n hoofd) en strookjes knippen of scheuren, schuiven en nog eens schuiven, nadenken, weglopen en later nog eens bekijken...

Soms maak ik een foto als geheugensteuntje en daarna verander ik de compositie... kijken wat met het meest aanspreekt...

En tenslotte worden de stukjes op z'n plaats geplakt. 

Daarna ben ik aan de slag gegaan met een dunne en dikke marker en heb ik contouren gemaakt rond de vormen. En als vanzelf komt dan het leukste; een beetje doodles tekenen ...

Dan kan ik helemaal in gedachten zijn en alles om me heen vergeten!

Daarna blijft het spannend... wat ga ik nog toevoegen? En wanneer ben ik tevreden?

Voorlopig laat ik het zo ...